vi-sixth

"WARNING" :  YAOI 

----------------------------------------------------------------------------

 

Title: Anticlockwise.

Pairing: Seungri x G-dragon

Author: V.nich

Rating: PG-15 

 

 

 

8. END.

.

.

.

กว่า ควอน จียง จะสร่างเมาเต็มที่..

และเสาะหาทางกลับมาที่บ้านพักของยองเบจนถึง

เวลาก็ล่วงเลยไปถึงตอนเที่ยงของอีกวันนึง..

 

จียงนึกสาปแช่งท้องฟ้า.. ที่วันนี้ไม่มีฝนตก

กลับมีแต่แดดร้อนๆแผดเผาเขาจนแสบตัว  ..ราวกับว่า เขาทำอะไรผิดไปอย่างนั้นแหละ!

 

คนตัวเล็กเดินตรงเข้าไปอาบน้ำในบ้าน.. ด้วยความเหนียวตัว

ในใจก็เอาแต่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน..

ซึงรีรู้ความจริงแล้ว.. และเราก็จูบกัน..

 

แล้ว.. ควอนจียงคนนี้.. กำลังกลัวอะไรอยู่ ?

 

ร่างเล็กทุบหัวตัวเองแรงๆ.. ทำไมถึงได้หนีมานะ ?

รึว่าเขากำลังทำผิดพลาดไปจริงๆ!

ซึงรี.. กำลังความจำเสื่อม แต่ว่าเขา สมองเสื่อมไอคิวต่ำรึไงเนี่ย..

 

ปัดโธ่เอ๊ย!!..

 

ควอน จียง.. นายอยากทำอะไรกันแน่!!

 

...แต่ถึงยังไง เขาก็อยากให้ซึงรีมีความสุขนี่ ?

ซึงรีตอนนี้.. ไม่ได้รักเขา ถึงจะมีอะไรกันจริงๆ.. ก็ใช่ว่าจะจำความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาอีกได้

เพราะงั้น ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้น่ะดีกว่า!

 

แล้วตัวเขาล่ะ ? ...จียงตั้งคำถามกับตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง

 

ถ้าซึงรีแยกกับเขาไปแล้ว.. ตัวเขาจะเป็นยังไง ?

 

จียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะออกไปเช็ดตัวแต่งตัวด้านนอกห้องน้ำ

คนตัวเล็กรื้อเสื้อผ้าในกระเป๋าออกมาใส่..

 

และค่อยๆมองไปรอบๆห้อง... ที่ขณะนี้ ไม่มี อี ซึงฮยอน อยู่

ดวงตากลมหันไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ..

 

ดอกกุหลาบแห้งในแจกันข้างหน้าต่างหายไป ?

 

จียงรีบเดินเข้าไปใกล้ๆ... ดอกกุหลาบแห้งถูกแทนที่ด้วย ดอกกุหลาบสีแดงสด!

ใกล้ๆกันนั้นมีกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะติดไว้ตรงขอบหน้าต่าง..

 

..พี่จียงฮะ พอดีว่าผมเห็นมันแห้งหมดแล้ว

เลยถือวิสาสะเปลี่ยนให้ใหม่..

เอ่อ.. จริงๆผมไปแอบตัดมาจากคุณป้าข้างบ้านนี่เองแหละ

พี่จียงอย่าโกรธผมนะ

มันสวยมากใช่มั๊ยล่ะ ? ^^

 

 

...จียงกวาดสายตาอ่านมันจนจบอย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่ตอนไหนกัน ? ...ซึงรี

ดวงตากลมเริ่มมองเห็นไม่ชัด.. เนื่องจากมีน้ำตาไหลเอ่อ

ร่างเล็กใช่มือปิดใบหน้าก่อนจะสะอื้นไห้เพียงเบาๆ..

 

..นี่ตกลงเขา  ทำผิดไปใช่ไหม ?

 

 

 

....ซ่า...!!!

 

จู่ๆฝนด้านนอกก็ตกลงอย่างไม่มีเหตุมีผล..

จียงหันไปมองท้องฟ้าด้านนอก.. ทั้งๆที่มันก็ยังมีแดดอ่อนๆ

แต่ฝนกลับเทลงมาอย่างหน้าด้านๆ..

 

ให้ตายเหอะ!.. จียงบ่นในใจ

 

ร่างเล็กใช้มือปาดคราบน้ำตาออกจนหมด และเดินขึ้นไปยังห้องนอนที่ชั้น 2

เขาหอบกระเป๋าเสื้อผ้ากลับไปวางกองที่หน้าตู้..ก่อนจะเดินไปปิดประตูระเบียง

 

ทว่า..

 

“..พี่จียง!!!!!” เสียงห้าวๆจนแหบตะโกนเรียกจียงนอกตัวบ้าน..

ร่างเล็กถลันตัวออกไปมองหาทันที..

 

ชายหนุ่มที่มีผ้าพันแผลพันอยู่รอบศีรษะยืนแหงนหน้ามองจียงที่ยืนตรงระเบียง

“ ซึงรี ?”.. จียงพึมพำชื่อของชายคนข้างล่างเบาๆ

 

“..แฮ่ก ก ๆๆ ” ซึงรียืนหอบเบาๆ..

 

จียงกลั้นใจตะโกนกลับไป.. “..กลับไปซะ!! กลับไปอยู่กับพี่ชายนายได้แล้ว!!” จียงไล่

 

ซึงรีหยุดอาการหอบของตัวเองเบาๆ..

เมื่อคืนที่วูบสลบไปคนตัวเล็กนี่คงจะไม่รู้.. ยังดีที่พี่ยองเบเอะใจว่าเงียบกันไปนาน

เลยตามขึ้นมาดูแล้วรีบส่งเขากลับไปโรงพยาบาล..

ไม่งั้น จะได้ตื่นขึ้นมาอีกรึเปล่าก็ไม่รู้..

 

..น่าเสียดายก็แค่ว่า ...แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังนึกเรื่องในอดีตไม่ออกเลย!

 

“..อย่าไล่ผมไปอีกเลยนะฮะ!!” ซึงรีตะโกน.. สายฝนที่เริ่มตกแรงมากขึ้น

ทำให้เสียงแหบๆของคนป่วยยิ่งฟังดูไร้น้ำหนักเข้าไปอีก

 

“….” จียงพยายามแหงนหน้า ไม่ให้ซึงรีเห็นสีหน้าเป็นห่วงของเขา

เมื่อต้องเห็นซึงรียืนตากฝนระคนแดดร้อนๆแบบนี้..

 

ไอ้เด็กบ้า! เป็นอะไรกับฝนนักหนานะ!!

 

“..ชั้นบอกให้กลับไปได้แล้วไง!!” จียงตะโกนอีก

 

ซึงรีเม้มริมฝีปากที่เปียกน้ำเบาๆ.. “..พี่จียงฮะ.. ฟังผมนะ..”

 

“…..”

 

“..ไม่ว่าผมตอนนี้จะจำเรื่องก่อนๆได้หรือไม่ได้ ...ยังไงผมก็อยากอยู่กับพี่นะฮะ!!!”

 

“……”

 

จียงรีบถอยห่างจากขอบระเบียงและตรงเข้าไปในบ้านทันที..

ถ้าทนฟังอะไรมากไปกว่านี้.. เขาต้องเผลอใจอ่อนอีกแน่ๆ

 

นั่นมันก็แค่ ซึงรี แค่คนใจดีแค่นั้น..

หมอนั่นแค่พูดรักษาน้ำใจ.. ไม่ใช่เพราะอยากอยู่กับเขาจริงๆซะหน่อย!!

เลิกสับสนได้แล้วน่า!!

 

“..เดี๋ยวยองเบก็มารับกลับไปเองล่ะ..” จียงพึมพำ

 

ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าลึก.. และปิดประตูระเบียงลง

ทิ้งให้ซึงรีตะโกนพูดอะไรที่จียงในตอนนี้ไม่ได้ยินต่อไป..

 

 

.

.

.

….ซ่า...!

ร่างสูงแหงนหน้ามองท้องฟ้าโดยรอบ.. ที่กำลังมีเม็ดฝนโปรยสาดลงมาเรื่อยๆ

ท้องฟ้าสีสว่างเริ่มถูกปกคลุมด้วยหมู่เมฆสีเข้ม..

ซึงรีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปมองที่ระเบียงว่างเปล่า

ไร้เงาของ ควอน จียง..

 

...ใจร้าย...

 

ใจร้ายชะมัดเลย! ซึงรีตัดพ้อในใจ..

การที่เขาจำอะไรไม่ได้.. มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยใช่มั๊ย ?

นี่เขาต้องทำยังไง พี่จียงถึงจะกลับมาพูดคุยกับเขาเหมือนวันแรกที่เขาลืมตาตื่นมากันล่ะ ?

 

ใจคอพี่จียงจะไล่เขาไปให้พ้นๆจริงๆเหรอ ?

 

น้ำฝนที่ตกลงมาเริ่มซึมเข้าเสื้อผ้าของซึงรีจนเปียกชุ่ม.. แม้จะมีเสื้อกันหนาวตัวหนา

แต่ว่าการยืนอยู่ท่ามกลางฝนตก และอากาศที่เริ่มหนาวเย็นนี่

ถึงใส่เสื้อมาสี่ชั้น มันก็คงไม่ช่วยอะไร..

 

ซึงรีปาดน้ำฝนที่หยดใส่ใบหน้า.. ก่อนจะแค่นยิ้มเบาๆเมื่อพบว่า..

น้ำตาก็ดันไหลออกมาด้วย..

 

ร่างสูงถอนหายใจแผ่วเบา เดินตรงไปยังหน้าประตูบ้าน..

หากคนตัวเล็กจะให้เขารอ รอ..แม้ว่าฝนจะตกหนักด้านนอกนี่

..เขาก็จะรอ

 

จนกว่าจะได้คุยกัน..

 

ซึงรีนั่งลงที่พื้นต่างระดับหน้าบ้านโดยที่ฝนยังคงกระหน่ำใส่เขาไม่ยั้ง

ผ้าพันแผลที่พึ่งเปลี่ยนไปเมื่อวาน เปียกน้ำชุ่มโชกจนเหมือนว่ามันจะเปื่อยออก

ในกระถางต้นไม้หน้าบ้านมีซากดอกกุหลาบแห้งๆดอกนึงวางอยู่..

 

ร่างสูงเพ่งมองไปที่ดอกกุหลาบนั่นและหยิบมันขึ้นมาดู..

เมื่อหลายวันก่อนเขาเป็นคนเอามันมาทิ้งไว้ที่นี่เองนั่นแหละ

แล้วก็ไปแอบตัดดอกกุหลาบของบ้านข้างๆมาเปลี่ยนแทน..

 

ช่วยไม่ได้.. ก็เขาไม่มีเงินนี่นา ?

 

แล้วก็น่าแปลก.. ทั้งๆที่เขามั่นใจไม่มีความทรงจำเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

แต่.. กลับรู้สึกเหมือนว่าเคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน

 

ซึงรียังคงตกอยู่ในภวังค์แม้ว่าเนื้อตัวเขาจะเปียกปอนไปหมด..

พลางนึกโทษคนสร้างบ้าน.. ที่ดันสร้างกันสาดหน้าบ้านมาสั้นเกินไป

ทำให้เขาเปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว..

 

ร่างสูงพึมพำ “..พี่จียง ห้อง..  .. ดอกกุหลาบ ?”

 

....ดูเหมือนคราวนี้อาการปวดหัวนี่ จะเป็นมากกว่าครั้งไหนๆ...

 

 

 

 

.

.

.

เคร้ง!!

ควอน จียงรีบร้อนเดินเตะเข้าไปขอบเตียงเหล็ก..

“เจ็บชะมัด!” เขาบ่นงึมงำ

 

หลังจากจียงนอนหลับไปจริงๆ.. เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงดังตึงตังด้านนอกตัวบ้าน.. ร่างเล็กรีบร้อนไปเปิดดู

และก็พบว่า..

 

ซึงรีนอนขดอยู่หน้าบ้านด้วยสภาพเนื้อตัวเปียกปอน!

 

จียงรีบพาตัวซึงรีที่หลับหมดสติเข้ามาให้บ้าน..

และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ใหม่ จนเดินเตะนู่นชนนี่ไปหลายที

 

แย่ชะมัดเลยจียง!! ร่างเล็กพร่ำด่าตัวเอง..

เขาไม่น่าคิดอะไรตื้นๆที่ว่าซึงรีจะกลับไปเองเลย..

 

หมอนี่ความจำเสื่อม!! เขาจะกลับไปเองได้ยังไงกัน! ไอ้โง่จียง!!

 

จียงนั่งอยู่ข้างๆเตียงของเขาที่มีซึงรีนอนอยู่ด้านบน..

บรรยากาศแบบนี้ช่างไม่ต่างอะไรกับตอนที่เขาไปเฝ้าซึงรีที่พี่งโดนรถชนมาใหม่ๆเลย

ร่างเล็กมองซึงรีที่นอนหลับตานิ่งๆด้วยสีหน้าเป็นกังวล..

 

พอมาคิดๆดูแล้ว.. เขาทำตัวงี่เง่าเกินไปจริงๆ

เหมือนทุกๆอย่างมันเกินขึ้นเร็วเกินไป.. เขาเลยสับสนว้าวุ่นไปหมด

เลยทำให้ซึงรีที่ตื่นขึ้นมาแล้ว.. ต้องหลับตาลงไปอีก

 

หากย้อนกลับไปคิดดู.. สิ่งแรกที่จียงคิดหลังจากซึงรีเกิดอุบัติเหตุ

มันไม่ใช่ว่า ขอให้ซึงรียิ้มให้เขาอีก

ไม่ใช่ว่า ขอให้ซึงรีรักเขาไปตลอด

ไม่ใช่ว่า ขอให้ซึงรีจำเขาได้..

 

 

แต่เป็น.. ขอให้ซึงรีปลอดภัยต่างหาก

ขอให้คนคนนี้มีชีวิตอยู่ต่อไปต่างหากล่ะ!

 

“..ขอโทษนะ ซึงรี.. ชั้นมันโง่เอง..” จียงพึมพำ ดวงตากลมมีรอยแดงที่เกิดจากการร้องไห้

“..ชั้นขอโทษนะ ...ฮืออ..” ร่างเล็กเอื้อมไปจับมือซึงรีที่นอนนิ่งบนเตียง.. “ขอโทษจริงๆ...”

 

‘..ไม่ว่าผมตอนนี้จะจำเรื่องก่อนๆได้หรือไม่ได้ ...ยังไงผมก็อยากอยู่กับพี่นะฮะ!!!’

เสียงของซึงรีดังก้องอยู่ในหัวของจียง..

 

ร่างเล็กหลับตานิ่ง ปล่อยให้น้ำตาที่ท่วมท้นไหลออกมาอาบแก้ม

“..ไม่ว่านายจะชั้นได้รึเปล่า ...ชั้นก็รักนายนะ ซึงรี..”

 

 

 

.

.

.

“ใจร้ายจังนะฮะ..”

 

 

“..ใช่ ชั้นมันใจร้าย...อ๊ะ!” จียงที่หลับตาพูด รีบลืมตาขึ้นมา..

และพบว่า ซึงรีนอนลืมตามองเขาอยู่..

 

ทั้งคู่สบตากันนิ่ง.. โดยไม่ปล่อยมือออกจากกัน

 

“..พี่ใจร้ายมากเลยนะ..  ที่ปล่อยผมอยู่ข้างนอกนั่น..” ซึงรีพูดเสียงเน้นๆ

ยิ่งทำให้จียงรู้สึกผิดเข้าไปอีก.. “..ถ้าผมไม่แกล้งสลบพี่จะพาผมเข้าบ้านแบบนี้มั๊ย ?”

 

จียงร้องไห้หนักขึ้น..ก่อนจะเอะใจ .. “หะ ?  แกล้ ง ส ล บ! ”

 

ซึงรีเด้งตัวขึ้นมานั่งหันหน้าเข้าหาจียงที่นั่งบนเก้าอี้ในระดับเดียวกัน..

“ใช่ฮะ..! แกล้งสลบ!” เขายิ้มบางๆ

 

จียงขมวดคิ้วงงๆ ใบหน้ายังคงมีรอยคราบน้ำตา..

ซึงรีเอื้อมมือไปเช็ดรอยน้ำตานั้นเบาๆ..  “พี่คิดจะ.. ลืมผมบ้าง อย่างนั้นน่ะเหรอ ?”

 

จียงเม้มปากแน่น.. “..ใช่ ..ชั้นเคยคิด แต่ว่า....มันก็ทำไม่ได้!! ” ร่างเล็กพูดเสียงดัง

ร่างกายเริ่มสั่นเล็กน้อย.. แต่จียงคิดว่า เขาคงไม่สามารถจะโกหกตัวเองได้อีกแล้ว..

“..ก..ก่อนหน้านี้เราเคยเป็นแฟนกัน  ไม่ว่านายจะจำได้หรือไม่...หรือจะหัวเราะเยาะชั้น

....ชั้น...ก็ไม่สามารถที่จะหยุดรักนายได้!!” จียงหลับตาแน่น.. น้ำตาเริ่มไหลมาอีกระลอก

 

ร่างสูงมองจียงนิ่งๆ... มือเรียวยื่นไปเช็ดน้ำตาให้อีกครั้ง

 

“..ความใจดีของนาย มันทำให้ชั้นลืมนายไม่ได้..” จียงพูดต่ออีก

 

ซึงรียิ้มบางๆ.. “แต่ความใจร้ายของพี่... มันทำให้ผมจำพี่ได้นะฮะ..”

 

จียงลืมตาขึ้นมาอย่างงงๆกับประโยคเมื่อครู่..

และกลับต้องยิ่งงงเข้าไปอีกเมื่อ..

 

ริมฝีปากบางตรงเข้าประทับที่ปากของเขาอีกครั้ง..

ซึงรีจูบเบาๆอย่างไม่รุกล้ำที่ปากของจียง

ก่อนจะถอนออกอย่างไม่นานนัก..

 

รอยยิ้มเล็กๆที่ผุดขึ้นบนใบหน้าซึงรี... ทำให้จียงสงสัยหนัก

ร่างสูงลุกขึ้นเดินตรงไปยังกองเสื้อผ้าเปียกๆของเขาที่พื้นห้อง

ก่อนจะหยิบเอาดอกกุหลาบแห้งในกระเป๋าเสื้อกันหนาวออกมา..

 

ซึงรีเดินกลับมายังที่ที่จียงนั่งอยู่.. และนั่งคุกเข่าข้างหนี่งลงใกล้ๆกัน

เขายื่นดอกกุหลาบแห้งดอกนั้นให้จียง..

 

“..ผมรู้ฮะ ..ว่าพี่ไม่มีทางลืมผมได้หรอก..” ซึงรีพูดช้าๆ

“..ขนาดดอกกุหลาบดอกนี้... พี่ยังทิ้งมันไม่ลงเลยนี่นา ?” แล้วเขาก็ยิ้มขึ้นอีก..

 

“…น..นายจำได้แล้ว!!!!” จียงเผลอพูดเสียงดังด้วยความตกใจ..

 

“..ขอโทษที่จำได้ช้าไปนะฮะ ..ผมเอาแต่ปวดหัวและสลบไปอยู่เรื่อยเลย..”

คราวนี้ซึงรียิ้มกว้างอย่างดีใจ.... เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆที่จียงไม่ได้เห็นมานาน..

 

ราวกับว่าเข็มนาฬิกาได้ย้อนทวนเวลากลับไป..

ร่างสูงที่นอนนิ่งบนเตียง.. ครั้งหนึ่งลุกขึ้นมาโดยไร้ความทรงจำ

แต่ครั้งนี้...  พระเจ้าได้มอบสิ่งที่หายไปเมื่อคราวก่อนให้ติดตัวมาด้วย..

 

จียงร้องไห้ออกมาอีกครั้ง.. แต่คราวนี้น้ำตาถูกปล่อยมาด้วยความดีใจ..

แขนเล็กเอื้อมไปกอดคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว..

 

“..ยินดีต้อนรับกลับมานะ ซึงรี!!”

 

“…ครับ ..ยินดีต้อนรับกลับสู่หัวใจผมฮะ ..พี่จียง..”

 

 

 

 

 

Special.

 

 

 

สวัสดีฮะ! ผม ซึงรี ฮะ..

ในที่สุดผมก็ได้ความทรงจำกลับคืนมา

และก็ยังสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่มีกับพี่จียงเอาไว้ได้ด้วย..

 

ตอนนี้ผมก็ย้ายกลับมาอยู่ที่อพาร์ทเมนต์เดิมแล้วล่ะครับ

แล้วพี่จียงก็ย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง..

 

ขณะที่ผมกำลังเล่าอะไรอยู่นี่.. พี่จียงก็กำลังทำอาหารอยู่ในครัวล่ะ!

ฮะๆๆ พอคิดว่าได้กลับมาอยู่ด้วยกันนี่มันก็มีความสุขจังนะฮะ

ถึงแม้ว่าช่วงแรกๆผมจะยังแอบน้อยใจ..ที่พี่จียงน่ะ เอาแต่คิดอะไรเล็กๆน้อยๆ

พอผมความจำเสื่อมก็เอาแต่หนีตลอดเลย...

 

ผมนั่งมองพี่จียงที่ยังว้าวุ่นกับของในครัวสักพัก

ก่อนจะลุกเดินเข้าไปใกล้ๆ...

พี่จียงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อผมเอื้อมแขนเข้าไปกอดทางด้านหลัง

 

“..นี่! ..ท..ทำอะไรน่ะ!?” พี่จียงเริ่มโวยวาย.. ทั้งๆที่ใบหน้าน่ารักเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

“..ไม่รู้สิฮะ..” ผมตอบพลางจูบลงบนต้นคอขาวๆ

 

“เฮ้ยย...เดี๋ยวก่อนสิ!” พี่จียงออกแรงเล็กน้อยดึงมือผมออกจากตัว..

แต่ไม่มีทางซะหรอก! ฮ่าๆ

 

“....” ผมไม่พูดอะไรต่อ เอาแต่กอดพี่จียงไว้แน่นๆ

 

“..นี่อีกเดี๋ยวนายก็ต้องไปถ่ายแบบแล้วไม่ใช่เหรอ!? จะมามัวยืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย!!”

พี่จียงดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของผม

 

ผมทำหน้าบึ้งหน่อยๆ ก่อนจะก้มไปหอมแก้มพี่จียงครั้งนึง

“..ถ่ายแบบอะไรเหรอ ? ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยอ่ะ ?” ผมตอบยิ้มๆ

 

“..อ๊ะ! นี่!!” พี่จียงแยกเขี้ยวอย่างโมโหๆใส่ผม.. แต่ผมว่ามันน่ารักมากกว่าน่ากลัวนะ ฮ่าๆ

 

“...ก็ผมความจำเสื่อมนี่ ? จำอะไรไม่ได้เลยน้า~ ถ่ายแบบอะไรช่างมันเหอะ!”

ผมพูดเรื่อยเปื่อย..

 

สัมผัสอุ่นๆจากพี่ตัวเล็ก แล้วก็ใบหน้างอนๆ

มันเรียกร้องความสนใจจากผมได้มากกว่างานซ้ำๆเดิมๆเยอะเลย~

 

“..เดี๋ยวเหอะ! นายไม่ได้ความจำเสื่อมแล้วนะ..” พี่จียงพูดพึมพำก่อนจะหยุดดิ้นเมื่อรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์

“..ถ้านายความจำเสื่อม ...จะมายืนกอดชั้นแบบนี้ได้ไงล่ะห๊า ?  //// ”

พี่ตัวเล็กพูดไปพลาง ทำหน้าแดงไปพลาง..

 

ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้กับท่าทางน่ารักๆนั่น..

“..อืมม~ ความจำเสื่อม.. แต่ว่าหัวใจไม่เสื่อมไงฮะ ฮ่าๆๆ ๆ” ผมหัวเราะกลบเกลื่อนความเน่าของตัวเอง

ก่อนจะจับพี่จียงหันหน้ามา..

 

ผมก้มลงไปจูบพี่จียงเบาๆ และยิ้มให้อีกครั้ง..

 

“..ประสาท! /// ” พี่จียงพึมพำ..  ฮะๆ ผมรู้หรอกน่า ว่าด่าแก้เขินน่ะ!

 

ผมก้มลงไปซบกับไหล่เล็กของพี่จียง..

 

“..หืม? มีอะไร..เหรอ? ///” เขาถามผมเบาๆ

 

ผมกอดพี่จียงแน่นอีก.. “..คราวหน้า.. คราวหน้าถ้าเกิดว่าผมความจำเสื่อมไปอีก..

ต่อให้ผมจำพี่ไม่ได้ ต่อให้ผมไม่สามารถจะมาเจอพี่ได้ หรือไม่สามารถจะแตะต้องตัวพี่ได้

ผมอยากให้พี่จียงรู้นะฮะว่า... ยังไงผมก็จะยังรักแต่พี่จียงคนเดียวอยู่ดี...

เพราะงั้น.. พี่จียงจะช่วยอยู่ข้างๆผมตลอดไปได้มั๊ยฮะ ?..” ผมเงยหน้าขึ้นสบตาพี่จียงนิ่งๆ

 

ดวงตากลมโตคู่สวยตรงหน้ามีแววตาสั่นระริกเบาๆ..

 

“..อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะฮะ.. ” ผมพูดอ้อนวอน..

 

พี่จียงหลุบตาลงต่ำชั่วครู่ก่อนจะเหลือบมองผม.. “...ขอโทษนะ ซึงรี..”

เขาพูดเบาๆ “..ในตอนนั้น ชั้นเอาแต่คิดว่า ถ้านายจำชั้นไม่ได้ แล้วทิ้งชั้นไป.. ชั้นจะอยู่ยังไง

ชั้นเอาแต่คิดแต่เรื่องของตัวเองฝ่ายเดียว.. ชั้นขอโทษนะ.. จริงๆแล้ว ชั้นก็รักนายที่สุดเลย..!!”

พี่จียงพูดรวดเร็วก่อนจะกอดผมไว้แน่น..

 

“…ขอบคุณฮะ..!” ผมพูดเร็วๆ ก่อนจะรวบตัวพี่จียงขึ้นมาอุ้มไว้

 

“..เฮ้ย! ซึงรี ? นายจะทำอะไร!” พี่จียงโวยวายเมื่อตัวเองโดนผมอุ้มแล้วเดินไปเรื่อยๆ

 

“..อ่า ..ห้องนอนมันไปทางไหนนะ? ผมจำไม่ได้น่ะ ? ฮ่าๆ” ผมหัวเราะ

 

“..นะ..นี่! ซึงรี!!! ไอ้คนเจ้าเล่ห์!!!! ไหนบอกว่าถึงแตะตัวชั้นไม่ได้ก็จะรักไม่ใช่เหรอ!!? ปล่อยนะ!”

พี่จียงโวยวายพลางปิดหน้าแดงๆของตัวเองไปด้วย

 

ผมก้มลงไปจูบปิดเสียงคนขี้โมโห.. ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

 

 

 

 

“…ก็ผมความจำเสื่อมนี่ฮะ ?”

 

 

THEEND.

 

 

 ---------------------------------------------------------------------------

 

จบง่ายไปมั๊ย ? (ฮา.)

ไม่เคยความจำเสื่อมเลยไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกเหมือนกัน - -"

 

วันนี้ลงไปสองตอนครึ่งรวด

เพราะต้องกลับหอพรุ่งนี้อ่ะจ่ะ (ไปเข้าค่าย..)

 

ฟิคนี้จบแล้ว.. 55

ขอบคุณกำลังใจจากคนอ่านมากๆ

ตอนแรกไม่คิดว่าจะมีคนอ่านคู่นี้ด้วยซ้ำ ทั้งๆที่วีชอบมากก ฮ่าๆๆๆ

พอมีคนอ่านแล้วบอกว่าชอบ มันก็แอบดีใจ ;D

ออกแนวเป็นคู่ลูกเมียน้อยนิดหน่อย

แต่ช่างมัน! ไม่แคร์สื่อเหอะ 55

 

บางทีวีเม้นท์ตอบอะไรช้าหน่อย อย่าถือสาเน่อ

อยู่ รร. ประจำ ไม่มีคอมเล่นน่ะ

วันนี้ได้แตะก็ถือว่าบุญเยอะมากแล้ว.... (เว่อ!) 555

 

ติ-ชมกันต่อได้จ่ะ 

เจอกันใหม่เรื่องหน้า.. ถ้ามีเวลาหนีความจริงมาแต่งค่ะ 

ไปและค่ะ ; )