vi-sixth

5.

.
.
.

“..ข..ขอโทษนะ ..ที่จู่ๆก็ทำอะไรแบบนั้น กับนายน่ะ” จียงพูดขอโทษรัวๆ
หลังจากผ่านเหตุการณ์ชั่วครู่มาได้พักนึง..

มันเหมือนกับว่าสติของเขาดับวูบไปอย่างนั้นแหละ..
รู้สึกตัวอีกที.. ซึงรีก็พาเขาเดินกลับมาบ้านทั้งๆที่ยังกอดกันอยู่แบบนั้น..

จียงกุมขมับตัวเองพูดพร่ำขอโทษ ขณะกำลังจัดของอยู่ในห้องครัว
ร่างสูงเช็ดผมที่ชื้นๆของตัวเองเล็กน้อยก่อนเสตามองร่างเล็กที่ในครัว..
“..ช่างมันเถอะครับ อย่าคิดมากเลย...” ซึงรีตอบ

จียงไม่กล้าหันไปมองร่างสูงที่นั่งเช็ดผมบนโซฟาด้านนอก..
เขาพยักหน้ารับเล็กน้อย.. “..บ ..บางทีชั้นอาจจะเหนื่อยไป..เลยเผลอไปน่ะ”  จียงแก้ตัว

ซึงรีหยุดเช็ดผมที่เปียกและหันไปมองร่างเล็กที่กำลังประหม่า..
“..ครับๆ ไม่เป็นอะไรหรอก ..” เขาตอบ 

จียงยังคงหวั่นใจกับพฤติกรรมของเขาที่ดูเหมือนเริ่มควบคุมไม่ได้..
ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มทำอาหารในครัวต่อ..


ซึงรีนั่งมองจียงทำอาหารในครัวนิ่งๆ..
ดวงตาเรียวกระพริบสองสามครั้งติดๆกัน  ...ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
ที่เขาเริ่มรู้สึกปวดหัว เวียนหัว แบบหาสาเหตุไม่ได้.. พอคลำบริเวณแผลที่เย็บไว้
มันก็ไม่ใช่ตำแหน่งนั้นที่รู้สึก.. ราวกับมันเป็นส่วนที่อยู่ในหัวอย่างนั้นแหละ ?

...ตั้งแต่ได้สัมผัสพี่จียงเมื่อกี้ มันก็ยังรู้สึกปวดหัวไม่หาย... ?
รึว่า เรา กับ คนคนนี้.. จะมีอะไรที่เกี่ยวข้องกันมากงั้นเหรอ?
หากได้เข้าใกล้มากกว่านี้... จะทำให้นึกอะไรออกรึเปล่านะ..
ร่างสูงคิด พลางถอนหายใจแผ่วเบา...

.
.
.
จียงเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่างภายในห้องนอนของเขาเอง
ฝนด้านนอกยังตกกระหน่ำไม่หยุดยั้ง.. แย่ชะมัด.. เขาคิด

อากาศที่เปียกแฉะด้านนอกส่งผลให้ภายในห้องมีอุณหภูมิเย็นขึ้น..
จียงยกแขนเล็กขึ้นมากอดตัวเองไว้...
ทันทีที่มือเล็กได้สัมผัสกับแขนตัวเอง.. ก็พลันนึกถึงเรื่องเมื่อเร็วๆนี้
ไม่คิดว่าตัวเองจะทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นลงเลย..
ร่างกายที่อบอุ่นของร่างสูงที่ไม่ได้สัมผัสมานาน..
จนถึงตอนนี้ดูเหมือนว่าร่างกายที่เย็นเฉียบก็ยังรับรู้ถึงสัมผัสนั้นได้อยู่..

..ทำไม่ได้หรอก..
..ชั้นลืมนายไม่ได้จริงๆ..

...ชั้นรักนาย  ซึงรี..

นิ้วเรียวจิกเสื้อเชิ้ตตัวบางไว้แน่น พลางหลับตาครุ่นคิด..
...แล้วชั้นจะเริ่มต้นยังไง ?   นายจะหัวเราะเยาะชั้นอีกรึเปล่า ?


ก๊อก ๆ! ..เสียงเคาะประตูไม้บางๆดังขึ้น กระชากจียงให้ตื่นจากภวังค์
“..อ..มีอะไร? ซึงรี..” จียงตะโกนถามก่อนเอื้อมไปเปิดประตูห้องให้..

ซึงรียืนส่งยิ้มแห้งๆอย่างเคยที่หน้าประตูห้อง..
“.. คือพอดีว่า.. เมื่อวานผมลืมซักผ้า.. แล้วผมก็เลยยังไม่มีเสื้อใส่นอนน่ะฮะ..”
ร่างสูงที่มีแต่บ็อกเซอร์ขาสั้นปิดร่างกายส่วนล่าง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเล็กน้อยบนร่างกายส่วนบน
เขายืนเกาหัวเบาๆ.. “..คือ พี่พอจะมีเสื้อให้ผมยืมใส่ก่อนมั๊ยฮะ ?..”


..ตาย..

จียงอยากจะช็อคตาย..
แค่เมื่อกี้ได้กอดมันก็หวั่นไหวจนไม่รู้จะบรรยายยังไง
ทีนี้ยังจะโผล่มาในห้องด้วยสภาพกึ่งเปลือยอีก..

..แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!?..

จียงก้มหน้าเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นสีหน้าที่สับสนของตัวเอง..
ร่างเล็กก็อธิบายไม่ถูก..ว่าเขารู้สึกลำบากใจ ทรมานใจ หรือดีใจอะไรมากน้อยแค่ไหน..

“..เอ่อ.. ก็เขาไปดูในตู้เอาสิ.. ต..แต่ แต่ไม่รู้ว่านายจะใส่ได้รึเปล่านะ..” จียงพูดรัวๆ

ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่ทำท่าเกร็งๆแปลกๆ ก่อนพยักหน้ายิ้มๆ
แล้วก้าวเท้าตรงเข้าไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าในห้องนอน..

ซึงรีเลือกดูอยู่ไม่นาน.. เขาก็หยิบเสื้อยืดแขนยาวมาใส่
จียงไม่สามารถจะบอกได้.. ว่าเขาต้องใช้ความพยายามขนาดไหน
ในการไม่แอบมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของซึงรีขณะรื้อตู้เสื้อผ้าของเขา..

..อา ..ตอนนี้หน้าเขาคงจะแดงก่ำไปแล้วสินะ.. จียงคิด พลางยืนก้มหน้านิ่งๆ

ร่างสูงที่ใส่เสื้อเสร็จแล้ว.. ถือวิสาสะนั่งลงที่ปลายเตียงนุ่มซึ่งห่างจากประตูและจียงไม่ไกลนัก
จียงเสตามองซึงรีเล็กน้อยก่อนจะตวัดมันกลับลงมาที่ปลายเท้าตัวเอง..
“..ส..เสร็จแล้วก็ไปนอนสิ.. ถ..ถ้ามันหนาวก็เอาผ้าห่มอีกผืนในตู้ไปเพิ่มก็ได้..” เขาพูดเร็วๆ
ซึงรีมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไป.. ที่ตู้เสื้อผ้าชั้นล่าง.. ก่อนจะหันกลับมามองจียงอีกครั้ง
“..เหนื่อยมากมั๊ยฮะ ?” ริมฝีปากบางขยับถาม..

จียงงุนงงกับคำถามเล็กน้อย.. “ฮะ ? อะไรนะ ?”

“..ผม..หมายถึงงานน่ะ ..มันเหนื่อยมากเลยเหรอ? ” ซึงรีหันมองใบหน้าคนตัวเล็ก
ที่บัดนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ..และดูเหมือนจะหวั่นๆอะไรซักอย่าง..

สำหรับคนความจำเสื่อมอย่างซึงรี.. ตอนนี้เขาก็ไม่รู้นิสัยอะไรของพี่จียงนัก
และไม่อาจจะทราบได้ว่าพี่จียงคิดอะไรแบบไหนอยู่..

“เอ่อ.. ช..ใช่ มันก็เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ..”

แต่หาก..พี่จียงบอกเขาว่าอะไร... เขาก็คงจะต้องเชื่อตามนั้น..

ซึงรีสาวเท้าเดินเข้าใกล้จียงที่ก้มหน้าเกร็งๆ ร่างสูงก้มหน้าลงไปใกล้ๆ
เพื่อมองหน้าของจียงชัดๆ ซึ่งนั่นยิ่งส่งผลให้จียงหน้าแดงมากขึ้นไปอีก..

“..งั้น ..ที่พี่หน้าแดงแบบนี้.. คือพี่เหนื่อยงั้นเหรอฮะ ?” ซึงรีถามซื่อ

จียงตกใจกับท่าทีซึงรีที่เข้าใกล้เขามากจัดจนไม่รู้จะตอบไปว่าอะไร..
ร่างเล็กจึงได้แต่พยักหน้าหงึกๆให้..

“..งั้น..ก่อนที่ผมจะความจำเสื่อม ? ..เวลาพี่เหนื่อยพี่จะกอดผมงั้นเหรอ?
..ตอนนั้นพี่ถึงได้บอกว่า พี่เผลอไป ?..” ร่างสูงถามอีกครั้ง

จียงอึกอัก.. ถ้าเขาตอบว่า ไม่.. เขาจะถูกถามมั๊ยว่า งั้นที่เผลอไป.. จริงๆนั่นคืออะไร ?
แล้วถ้าเขาตอบว่า ใช่.. ซึงรีจะสงสัยในความสัมพันธ์นี้รึเปล่า ?..
คนตัวเล็กได้แต่นิ่งเงียบไป..

ร่างสูงเมื่อเห็นจียงเงียบไปนาน.. เขาก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดไปอีกรึเปล่า ?
“..พี่จียงฮะ ..ไม่ต้องเกรงใจ คิดว่าผมจะลำบากใจ
กับคนที่ไม่รู้จักหรอกนะ ..เพราะยังไงเราก็รู้จักกันนี่ ?..” เขาพูด..
เพราะเขาคิดว่า.. พี่จียงอาจจะคิดมากอยู่อีกก็ได้..

ร่างเล็กแหงนมองหน้าซึงรีช้าๆ.. ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเริ่มทวีคูณความเข้มเข้าไปอีก
ซึงรียืนมองคนตรงหน้าก่อนมีสีหน้าเป็นกังวล.. “..ท่าทางพี่จะเหนื่อยมากจริงๆนะเนี่ย ?”

น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงจังจากร่างสูง.. ทำเอาจียงเต้นไม่เป็นจังหวะ
..นี่เขาจะทำยังไงดี ? ...ซึงรีคิดว่าเขาเหนื่อย ..แต่กลับไม่ได้สงสัยความสัมพันธ์ระหว่างเราเลย
ชั้นจะทำยังไง... จะทำยังไงดี ซึงรี...

ยังไม่ทันที่จียงจะตัดสินใจว่าจะตอบเช่นไร..
คนตัวเล็กก็ถูกแรงเล็กน้อยจากร่างสูงดึงให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่ร่างเล็กโหยหา
“อ๊ะ!” จียงส่งเสียงตกใจ.. ซึงรีกอดคนตัวเล็กเอาไว้หลวมๆ

“..หายเหนื่อยรึเปล่า ?..” เสียงทุ้มๆไต่ถามที่ข้างหู..
เสียงของซึงรีที่ถามไปตรงๆเพราะความไม่รู้.. ใบหน้าสีแดงระเรื่อของจียงจึงทวีคูณความเข้มขึ้น
และเขาก็ไม่ยอมเงยหน้าออกมาให้เห็น..

ร่างสูงทำหน้างงๆ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ยอมพูดอะไร.. เขาเลยกอดจียงแน่นเข้าไปอีก

แปล๊บ!..
ความเจ็บเล็กๆแล่นเข้าสู่ศีรษะของซึงรี
ร่างสูงหลับตาปี๋ด้วยความเจ็บ.. ก่อนความรู้สึกวิงเวีบนจะเข้าแทนที่..

ตึง!..
ไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ..
ร่างสูงก็เซล้มลงบนเตียงนุ่มโดยรวบตัวร่างเล็กในอ้อมแขนลงมาพร้อมกัน
“โอ๊ย..!” ซึงรีร้องเบาๆ.. ..อ..อีกแล้ว เวียนหัวแบบนี้อีกแล้ว.. นี่มันอะไรกันนะ ? ..

ร่างเล็กที่จู่ๆก็โดนดึงลงมา สะดุ้งตกใจลุกขึ้นมองหน้าซึงรีที่นอนราบบนเตียง
“..ซ..ซึงรี! นายเป็นอะไรรึเปล่า ?..”

ซึงรีใช้มือกดศีรษะตัวเองเบาๆ .. “แค่ปวดหัวนิดหน่อยน่ะฮะ.. ”

“..ก..ก็บอกแล้วไง! ..ว่าให้ไปนอนพันได้แล้วน่ะ..” จียงพูดเสียงดังด้วยอารมณ์ตกใจ
จนลืมความประหม่าอายเมื่อครู่ไปจนหมด..

ร่างสูงมองจียงโวยวายด้วยใบหน้าขาวยังขึ้นสีแดงบางๆ.. “..ผมไม่เป็นไรหรอกฮะ..”
ซึงรีตอบนิ่งๆ พลางใช้มือดึงตัวจียงลงมากอดอีกครั้ง..

“อ๊ะ!” จียงส่งเสียงตกใจอีก.. “..ช..ชั้นบอกให้ไปนอนไง!!”

“..ผมก็นอนอยู่นี่ไงฮะ.. ” ซึงรีตอบยิ้มๆ
“..ถ้าพี่ยังไม่หายเหนื่อย จะกอดผมทั้งคืนก็ได้นะ ?” ร่างสูงพูดเบาๆ

จียงนอนฟังตัวแข็งทื่อ.. นี่นอกจากความจำเสื่อม..ยังจะสมองเสื่อมรึไง!
คิดได้ไงว่า.. ที่เขาหน้าแดงคือเหนื่อยน่ะ!!  ..คนตัวเล็กบ่นด่าในใจพร้อมๆกับความตื่นเต้น
ร่างเล็กก็อธิบายไม่ถูก.. ว่าเขากำลังโกรธ รึว่า ดีใจ ที่ร่างสูงเข้าใจผิดๆไปแบบนั้น..

จียงนอนเงียบไม่พูดอะไร ไม่ตอบว่ายังเหนื่อยอยู่รึเปล่า ?
และไม่อธิบายแก้ความเข้าใจผิดใดๆ.. ซึงรีที่เห็นว่าเป็นแบบนั้น.. ก็เลยตัดสินใจเงียบเช่นกัน
ทั้งสองคนนอนกอดกันบนเตียงนุ่ม ในห้องที่เงียบกริบ ภายใต้ฟ้าฝนสาดกระหน่ำ..

“..เอ่อ..นี่” เป็นจียงเอง ..ที่ทำลายความเงียบที่เริ่มปกคลุมห้องอยู่นาน

“ครับ ?” ร่างสูงขานรับทั้งๆที่ยังหลับตา..

“..นายไม่รู้สึกแปลกๆอะไรรึไง ?” เสียงเล็กถามหวั่นๆ

“..หือ ?” ซึงรีตอบรับงงๆ

“..ก็ที่ผู้ชายสองคนมากอดกันแบบนี้ ? ...นายไม่รู้สึกตลกอะไรรึไง ?”

ซึงรีเงีบบไปอึดใจนึง.. “..ก็ไม่รู้สิฮะ ..ผมแค่รู้สึกคุ้นๆกับพี่น่ะ ..มันเลยไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร ?”

“..งั้นเหรอ ?..” จียงตอบรับ.. ก่อนจะเงียบลงไปอีก

ซึงรีพลิกตัวหันมองร่างเล็กในอ้อมแขน...
แสงเล็กน้อยจากดวงจันทร์และฟ้าฝนที่ผ่าเปรี้ยงๆด้านนอก สาดส่องเข้ามาภายในห้อง
ดวงตากลมโตของจียงส่องประกายเล็กน้อย.. ซึงรีมองใบหน้านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์
ดวงตา.. จมูก.. ปาก.. ร่างกาย...

แล้วหัวใจซึงรีก็เริ่มเต้นรุนแรงจนน่ากลัว..
เขาเลื่อนใบหน้าตัวเองเข้าใกล้จียงที่มองเขาด้วยอาการหวั่นๆ

แปล๊บ..! ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ศีรษะอีกครั้ง..
ซึงรีหลับตาลงและเม้มปากแน่นเพื่อเก็บอาการไม่ให้จียงรู้
…ก่อนจะตัดสินใจนอนพักจริงๆซักที

ร่างเล็กหายใจไม่เป็นจังหวะ.. เมื่อใบหน้าคนที่เขารักเลื่อนเข้ามาใกล้เมื่อครู่
ก่อนจะหยุดลงและหลับตาไปเมื่อกี้.. เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก..
จียงมองสำรวจใบหน้าซึงรีไปเรื่อยๆ

ยิ่งอยู่ใกล้ขนาดนี้..  เขาจะทำตัวยังไงดีล่ะ ?
คืนนี้จะหลับลงมั๊ยนะ ?


...กอด เพื่อให้เขาหายเหนื่อย

ใจดีจังนะ อี ซึงฮยอน..

..แต่รู้อะไรมั๊ย ?


ความใจดีของนาย   .....กำลังจะฆ่าชั้นให้ตายทั้งเป็น.





2BCON.